Halldis Moren Vesaas’ mest kjente dikt

Hun var poeten som første gang gjorde kvinner til et handlende subjekt i norsk lyrikk. Vi har samlet fire av Halldis Moren Vesaas’ mest kjente dikt.

Portrett av Halldis Moren Vesaas
Halldis Moren Vesaas er en av våre mest kjente poeter. Vi har samlet fire av hennes mest populære dikt. (Foto: Nils Bjåland / Scanpix)

Halldis Moren Vesaas (1907-1995) regnes som en av Norges fremste lyrikere. Da hun ga ut sin første diktsamling Harpe og dolk i 1929, uttrykte hun en bevisst kvinnelighet som var ny i norsk litteratur. Hun ble siden kjent for sitt lettfattelige formspråk, og dikt som uttrykker kvinnelige følelser der kvinnen selv er subjekt. Vi har samlet fire av Vesaas’ mest kjente dikt: «Lyset», «Å vera i livet», «Ord over grind» og «Tung tids tale».

Lyset

Kjære, alt som du viser meg no
Så utenkt som mangt av det er
Kan det vel hende eg ikkje forstod 
om du ikkje var meg så kjær.

Eg stanse vel uviss, utan svar,
Som framfor eit ukjent land,
Om ikkje min kjærleik til deg var
For meg som ei lykt i mi hand.

Den lyser meg fram, så eg kan gå inn
Og gjere meg kjend i kvar krok.
Det er ikkje sant at kjærleik gjer blind.
Kjærleik gjer klok.

Å vera i livet

Dette å vera i livet, 
open for alt ikring, 
bunden med sterke røter 
til menneske og til ting, 
gi både hjarte og hender 
i omsorg som aldri svik, 
var det som gav meining til ferda di 
og let deg få kjenne deg rik 

Og den som er rik vil ha seg 
eit hus som er såleis bygt 
at alle som høyrer til huset 
kjenner det godt og trygt, 
og såleis at framande gjerne 
kjem innom dørene der 
og aukar den rikdom som finst der før 
med alt det dei sjølva er. 

Fattig var du som aldri 
i livet du kjenne fekk 
at mellom deg og dei andre 
levande straumar gjekk 
av tillit og varme som styrkte 
kvart band som til livet deg batt, 
og lar deg få kjenne, når alt blir gjort opp, 
at meir enn du gav, fekk du att.

Ord over grind

Du går fram til mi inste grind 
og eg går òg fram til di. 
Innanfor den er kvar av oss einsam, 
og det skal vi alltid bli. 

Aldri trenge seg lenger fram, 
var lova som gjaldt oss to. 
Anten vi møttest titt eller sjeldan 
var møtet tillit og ro. 

Står du der ikkje ein dag eg kjem 
fell det meg lett å snu 
når eg har stått litt og sett mot huset 
og tenkt på at der bur du. 

Så lenge eg veit du vil kome iblant 
som no over knastrande grus 
og smile glad når du ser meg stå her, 
skal eg ha ein heim i mitt hus. 

Tung tids tale

Det heiter ikkje: eg – no lenger.
Heretter heiter det: vi.
Eig du lykka så er ho ikkje lenger
berre di.
Alt det som bror din kan ta imot
av lykka di, må du gi.

Alt du kan løfte av børa til bror din,
må du ta på deg.
Det er mange ikring deg som frys,
ver du eit bål, strål varme ifrå deg!

Hender finn hender, herd stør herd,
barm slår varmt imot barm.
Det hjelper da litt, nokre få forfrosne
at du er varm!